|
گريه و نفرين حضرت نوح |
|
زخم ترا شويم از اشك دوديده
|
واى حسينم واى حسينم
|
واى حسينم واى حسينم
|
واى حسينم واى حسينم
|
واى حسينم واى حسنيم
|
واى حسينم واى حسينم
|
واى حسينم واى حسينم
|
خيمه آتش زده منزل ما بود
|
حزن حضرت آدم |
|
ايكاش در عزاى تو خون مى گريستم
|
دمساز زخمه هاى جنون مى گريستم
|
يك سينه داشتم به زلالى آسمان
|
از ابرهاى تيره فزون مى گريستم
|
همناله با تمامى ياران تو حسين
|
ايكاش در تمام قرون مى گريستم
|
سر چشمه هاى اشكم اگر خشك مى شدند
|
آنگاه مى نشستم و خون مى گريستم
|
عشقت مگر نبود كه دست مرا گرفت
|
وقتى زپا فتاده نگون مى گريستم
|
اين گريه آبروى من است و دليل عشق
|
اى عشق بى نگاه تو، چون مى گريستم
|
ايكاش در ترنم شعر زلال اشك
|
از مرزهاى واژه برون مى گريستم (10)
|
حزن نوح |
|
قطره اى اشك تو يك دريا عطش
|
هرم لبهاى تو يك صحرا عطش
|
در نگاه گرم تو حس مى شود
|
يك جهان ايثار، يك دنيا عطش
|
تانبينى عاشقان را تشنه كام
|
آمدى درياى غيرت با عطش
|
تا كوير خشك لبهاى تو ديد
|
سوخت چون خورشيد سر تا پا عطش
|
تشنه بيرون آمدى تا از فرات
|
بى تو دارد آب هم حّتى عطش
|
بى تو در ميخانه خُمّ مى شكست
|
علقمه شد بزم غم ، سقّا عطش
|
بعد تو روح بلند عاطفه
|
قطره قطره آب ميشد با عطش (12)
|
گذر حضرت ابراهيم بكربلا |
|
دلى خونين چو باغ لاله دارم
|
به سينه زخم چندين ساله دارم
|
به ناى دل بياد نينوايت
|
نواى هفت بند ناله دارم
|
زاشكت ژاله ها را آفريدند
|
زداغت لاها را آفريدند
|
بيادت هر نيستان نينوا شد
|
به سوگت ناله ها را آفريدند(14)
|
گريه ابراهيم |
|
اى در غمت همين نه دو عالم گريسته
|
چندين هزار عالم و آدم گريسته
|
عالم چگونه بر تو نگريد كز اين عزا
|
جد تو مهتر همه عالم گريسته
|
تنها نه روح نوح بود بر تو نوحه گر
|
كاروان انبياء همه با هم گريسته
|
ادريس و شيث و يوشع و داود و هود و لوط
|
الياس و خضر و صالح و آدم گريسته
|
در صحن خلد موسى عمران شكسته دل
|
در بام چرخ عيسى مريم گريسته
|
تا تشنه ديد لعل تو اى شهريار دين
|
خيف و منا و مشعر و زمزم گريسته (16)
|
نفرين حضرت اسماعيل |
|
فاش از فلك بر آن تن بى سرگريستى
|
ز آنروز تا به دامن محشر گريستى
|
زاشك ستاره ديده ى گردون تهى شدى
|
بروى بقدر زخم تنش گر گريستى
|
ايكاش چون فلك بدى اعضا تمام چشم
|
تا بهر نور چشم پيمبر گريستى
|
كشتند و از نشان ز مسلمانى ايدريغ
|
آنرا كه از غمش دل كافر گريستى
|
آه از دمى كه بادل چاك از پى دفاع
|
خواهر بنعش چاك برادر گريستى (18)
|
مرور حضرت موسى و نماينده اش |
|
فغان ز سينه بر آمد، زماجراى حسين
|
بيا قيامت خون بين ، به كربلاى حسين
|
به نينواى شهادت نگر شهيدان را
|
بخاك و خون شده غلطان ، به امروراى حسين
|
قلم چگونه نويسد، حديث عاشورا
|
كه ديده خون شود از شرح ماجراى حسين
|
دگر به نام جهان مهر و مه نمى تابد
|
ستارگان همه يك يك نشسته در عزاى حسين
|
به روز حادثه ، باران تيغ و نيزه گرفت
|
همى به سينه و پشت و به دست و پاى حسين
|
به بام نيزه بر آمد، چو آن سر خونين
|
شفق به سرزد و آسيمه شد براى حسين
|
زسوز سينه زينب خبر ندارى تو
|
درون خيمه نشسته كند دعاى حسين
|
خوشا تلاوت قرآن ، به بام نيزه و تيغ
|
چه خوش بود ار بشنوى زناى حسين
|
كنون كه خون خدا در رگ زمان جارى است
|
بيا بزن به قلّه خون پرچم و لواى حسين
|
خوشا به كرب و بلاى وطن شوم كشته
|
كه جان كوچك خود را كنم فداى حسين
|
رضاى درگه حقم زحق نخواهم هيچ
|
بجز رضاى خدا و به دل ولاى حسين |
موسى و مناجات
|
|
باشد فزون زگوهر غلطان بهاى اشگ
|
خلد برين نهفته بود لابلاى اشگ
|
اى دل بكوش سنگ جهان بشكند ترا
|
آرى دل شكسته بود رهنماى اشگ
|
نشكن بخيره قيمت اين پربها گهر
|
زيرا كه فوق عرش برين است جاى اشگ
|
يك قطره اش هزار در بسته وا كند
|
غافل مشو ز پنجه مشگل گشاى اشگ
|
هرگز كسى بقيمت او پى نميبرد
|
نشناخت قدر اشگ كسى جز خداى اشگ
|
گرگوش دل بزمزمه اشگ وا كنى
|
آيد همى نواى انالحق زناى اشگ
|
اشگ سحر به آينه دل دهد جلا
|
صافى دل است آنكه بداند بهاى اشگ
|
اشگ بصر غبار گنه ميبرد ز دل
|
گردد سراى دل چمن با صفاى اشگ
|
ما و تو قدر اشگ ندانيم اى دريغ
|
جان ميدهند اهل دعا از براى اشگ
|
رونق خدا باشگ بصر داده در جهان
|
گر چه ابوالبشر بنهاده بناى اشگ
|
((ثابت )) اگر سعادت دارين طالبى
|
دامن بريز از سر شفقت بپاى اشگ (22)
|
حضرت موسى در مناجات |
|
حضرت خضر |
|
گريه در ماتمت از شادى دوران خوشتر |
آرى از عيش جهان ديده گريان خوشتر
|
غمت اى لاله خونين به دل ماست هنوز
|
بر دل اين مُهر غم از مُهر سليمان خوشتر
|
خاك كوى توبه هر درد شفابخش بود
|
كوى دلجوى تو از روضه رضوان خوشتر
|
خاك آن واديه چون گشت عجين باخونت
|
آن تراب آمده از لاله نعمان خوشتر
|
تا كه شاداب شود مزرعه دين گفتى
|
خفتن اندر يم خون با تن عريان خوشتر
|
همه جا بود شعار تو حسين جان برخلق
|
مردن از زندگى سر به گريبان خوشتر
|
مرگ يكبار بود ناله و شيون يكبار
|
گردهم زود بر اين مخمصه پايان خوشتر
|
بشكستى قفس تن نشكستى پيمان
|
گفتى از جان برود بر سر پيمان خوشتر
|
ببريدى ز جوانان نبريدى ز خدا
|
كه تو را لطف حق ار داغ جوانان خوشتر
|
اذن ميدان به پسر دادى و گفتى بخرام
|
در برم اى قدت از سرو خرامان خوشتر
|
نشدى تابع زور و سخنت بود چنين
|
مرگ باشد به من از بيعت دو نان خوشتر
|
تا رخ خون جبين ريخت تو را بسرودى
|
سرخ رويى ز خجالت بر جانان خوشتر
|
خوش بود از لب لعل تو شنيدن قرآن
|
ليك از عرشه نى خواندن قرآن خوشتر
|
ثابتم مهر تو را از دو جهان دارم وبس
|
اين متاعم بود از نعمت امكان خوشتر (25)
|
حضرت سليمان ع |
|
دلم از واقعه كرببلا پر خون است
|
زين الم ز ابر بصر دامن من جيحون است
|
ميطپد مرغ دل اندر برم از داغ حسين
|
ديده از اشگ بصر تا به ابد گلگون است
|
شد كمان قامت كلثوم زداغ عباس
|
زينب زار از اين واقعه دل پر خون است
|
آه از آندم كه زدند آتش كين در حرمش
|
دل بشد خون و روان از بصرم جيحون است
|
ياد سرو قد اكبر چو نمايد بجهان
|
ام ليلاى ستم ديده زغم مجنون است
|
هم سكينه شده غمگين ز غم داغ پدر
|
عابدين همدم رنج والم آن دلخون است
|
شد رباب از غم مرگ على اصغر بى تاب
|
ناله او ز زمين تا زبر گردون است
|
هم رقيه زغم مرگ پدر گريه كنان
|
زينبش مويه كنان سر بسوى هامون است
|
خامه منشق شد از اين شرح الم (مرتضوى )
|
قلم افتاد زبس شرح غمش افزون است (27)
|
حضرت عيسى ع |
|
ايدوست در هواى تو مى سوزم
|
مى سوزم و براى تو مى سوزم
|
چون ابر از فراق تو مى گريم
|
چون شمع در هواى تو مى سوزم
|
پروانه وار از شرر عشقت
|
تا جان كنم فداى تو مى سوزم
|
دل با تو آشنا شد و مى سوزد
|
من هم ز آشناى تو مى سوزم
|
دارم به سينه داغ عزيزانت
|
چون لاله در عزاى تو مى سوزم
|
از درد اشتياق تو مى نالم
|
از داغ كربلاى تو مى سوزم
|
من ذرّه حقير و تو خورشيدى
|
در سايه لواى تو مى سوزم
|
مهرت بهشت و اين عجب اى مولا
|
كه امروز با ولاى تو مى سوزم
|
در حسرت حريم تو روز و شب
|
تا سر نهم بپاى تو مى سوزم
|
فردا مرا سزد كه نسوزانند
|
كه امروز از براى تو مى سوزم (29)
|
غم درد حسين |
|
نوحه سرايى حضرت زكريا |
|
اى حسينى كه جهان در محنت خون گريد
|
آسمان بر تو و قبر و وطنت خون گريد
|
گلشن عشق بود كرببلايت اما
|
عوض خنده گل اين چمنت خون گريد
|
بود آخر سخنت زمزمه واعطشا
|
دل هر سوخته بر آن سخنت خون گريد
|
جامه پوشيد ترا زينب و هنگام وداع
|
ديد بر پيكر تو پيرهنت خون گريد
|
بسكه با نيزه و شمشير به جانت زده اند
|
هر سر موى تو بر زخم تنت خون گريد
|
شد كفن كهنه حصيرى به تن صد چاكت
|
زخمهاى بدنت بر كفنت خون گريد
|
همه از داغ تو گريند ولى باز حسين
|
ديده تو به يتيم حسنت خون گريد
|
در شب يازدهم انجمنى بود ترا
|
دل ما از غم انجمنت خون گريد
|
نيمى از راه بلا را تو بسر پيمودى
|
عالمى بر سر دور از بدنت خون گريد
|
زغمت بسكه دل ما و ((مؤ يّد)) خون است
|
دل آن سوخته چون چشم منت خون گريد (31)
|
گريه حوريه |
|
اى حسين ، ايكه ز داغت در و ديوار گريست
|
هر دل زنده و هر ديده بيدار گريست
|
انبياء را همه دل سوخت به مظلومى تو
|
اولياء را همگى ديده و، دل زار گريست
|
در دل نوح غم تشنگيت طوفان كرد
|
كه به طوفان زد و چون موج گرانبار گريست
|
گفت چون واقعه كرببلا را جبريل
|
فاطمه ناله زد و، احمد مختار گريست
|
ديد در خواب ترا چون بدل لُجّه خون
|
با دلى غرقه بخون حيدر كرار گريست
|
بود ذكر عطشت پيشتر از خلقت آب
|
ايكه ابر، از غم تو بر سر كهسار گريست
|
پيش دريا چو نظر كرد بحالت عباس
|
خون دل در عوض اشك ، علمدار گريست
|
گرچه از تاب تب و سوز عطش اشك نداشت
|
از غم بيكسيت نرگس بيمار گريست
|
برزمين ماند تنت ثابت و سيار سرت
|
هم به سر هم به تنت ثابت و سيار گريست
|
از همه بيش ((مؤ يّد)) دل زينب مى سوخت
|
كه چو شمعى كه بگريد به شب تار گريست (33)
|
مجلس گريه |
|
چشم ما چشمه اشك است و دل ما خون است
|
ز حديثى كه از آن خاطره دلها خون است
|
چه توان بود به جز واقعه كرببلا
|
كه زيادش دل هر بنده و مولا خون است
|
تا ابد نهضت مردانه و خونين حسين
|
ثبت بر صفحه تاريخ جهان با خون است
|
هر دلى خون شود از اين غم جانسوز ولى
|
بيشتر از همه دلها دل زهرا خون است
|
چه بلا خواست كه در ساحل درياى فرات
|
زكران تا به كران ساحل دريا خون است
|
گوش تا مى شنود، زمزمه واعطشاست
|
چشم تا مى نگرد دامن صحرا خون است
|
تشنه گان را ز عطش خون دل از ديده رود
|
آب ناياب و بود آنچه كه پيدا خون است
|
ساقى تشنه لبان خفته بر آب ولى
|
عوض آب روان بر لب سقا خون است
|
وه چه زيباست رخ شبه پيمبر اما
|
زچه رو پرده آن صورت زيبا خون است
|
زدم از خون دل اين نامه جانسوز رقم
|
كه ((مويّد)) دلم از اين غم عظمى خون است (35) |
مطالب مرتبط با این پست |
|
|
آمار مطالب
آمار کاربران
کاربران آنلاین
آمار بازدید
عضویت سریع
وقتى كه حضرت آدم (ع ) از بهشت بيرون شد از كارى كه كرده بود و از فراق حوا و بهشت ، آنقدر گريه كرد، كه روى صورتش دو شيار مثل جوى درست شد و اشك چشمش از آن جارى مى شد كه پرنده ها از آن ميآشاميدند.